Over moeder zijn, jezelf niet kwijtraken en opnieuw mogen kiezen
De keuze van Edith Eva Eger is een van mijn aller-, allerliefste lievelingsboeken.
Ooit had ik een prachtige hardcover. Zo’n boek dat je niet zomaar leest, maar bewaart. Koestert. Waar je voorzichtig mee bent. Want ik ben nogal zuinig op mijn boeken. Ezelsoren? Liever niet. Schrijven met pen? Alleen als ik heel dapper ben, maar meestal kies ik toch voor potlood. En dan stop ik er briefjes in. Kleine post-its met krabbels. Vragen. Woorden. Zinnen. Inspiratie. Quotes die ik wil onthouden.
De keuze heb ik al vaker gelezen. Die eerste versie was echt geliefd door mij. Maar helaas heb ik haar ooit uitgeleend of ergens laten slingeren. In ieder geval: kwijt. Weg. Verdwenen in het mysterieuze zwarte gat waar ook sokken, haarelastiekjes en opladers naartoe gaan.
Het boek dat je op de foto ziet, is mijn nieuwe exemplaar. En iedere keer als ik het oppak, heb ik weer een beetje spijt dat ik mezelf niet opnieuw die mooie hardback heb gegund.
Ik houd enorm van boeken met briefjes, onderstrepingen en hersenspinsels erin. Bij een ander kijk ik ook altijd nieuwsgierig in de boekenkast. Wat heeft iemand gelezen? Wat is onderstreept? Waar zit een ezelsoor? Welke zin moest blijkbaar bewaard worden?
Alsof je even met iemand meeleest. Niet alleen in het boek, maar ook een beetje in iemands hoofd.
Soms lees je een boek dat niet alleen binnenkomt, maar ergens in je lijf blijft hangen.
De keuze van Edith Eva Eger is voor mij zo’n boek. Een boek waar ik steeds opnieuw inspiratie uit haal.
Elke keer raakt er iets anders. Een zin, een inzicht, een thema dat precies aansluit bij wat er op dat moment in mijn eigen leven speelt. Alsof het boek met me meebeweegt. Of misschien lees ik het steeds met andere ogen, omdat ik zelf ook verander.
Wat mij in dit boek vooral raakt, is dat Edith Eva Eger schrijft over vrijheid. Niet over de makkelijke vrijheid van “doe gewoon waar je zin in hebt”, maar over innerlijke vrijheid. Over het stukje in jezelf waar niemand bij kan.
Een zin die bij mij bleef hangen is:
“Elk moment is een keuze.”
En eerlijk? Daar moest ik even op kauwen.
Want als moeder voelt het soms helemaal niet alsof je iets te kiezen hebt.
Er moet gewoon veel.
Broodtrommels. School. Werk. Was. Appjes. Boodschappen. Sportclubjes. Tien dingen tegelijk onthouden. Een kind dat iets kwijt is precies op het moment dat je de deur uit moet. En dan ook nog gezellig, geduldig en emotioneel beschikbaar blijven.
Soms zit je zo in de stand van doorgaan, zorgen en regelen, dat je nauwelijks nog voelt wat jij eigenlijk nodig hebt.
Je zegt ja, omdat het handig is.
Je zegt ja, omdat niemand anders het doet.
Je zegt ja, omdat je geen gedoe wilt.
Je zegt ja, terwijl je lijf eigenlijk nee fluistert.
En voor je het weet, ben je vooral aan het overleven op koude koffie, snelle happen, volle hoofden en een agenda waar nauwelijks nog ruimte in zit voor jou.
Soms blijf je hangen omdat bewegen spannend is. Omdat kiezen betekent dat er iets verandert. En veranderen is niet altijd gezellig met een kop thee en een dekentje. Soms is veranderen gewoon ongemakkelijk. Rommelig. Pijnlijk zelfs.
Maar wat ik steeds meer ben gaan zien, is dit:
Geen keuze maken is óók een keuze.
Au.
Die kwam bij mij binnen.
Want niets doen voelt soms veilig. Je stelt iets uit. Je wacht tot het juiste moment. Tot de kinderen groter zijn. Tot het rustiger wordt. Tot je meer energie hebt. Tot je hoofd minder vol is. Tot je lijf minder moe is. Tot er eindelijk een week komt zonder studiedag, sportwedstrijd, tandartsafspraak, hormonale bui of verdwenen gymschoen.
Maar ondertussen kies je vaak tóch.
Je kiest om te blijven waar je bent.
Je kiest om je eigen gevoel nog even te parkeren.
Je kiest om je verlangen op mute te zetten.
Je kiest om jezelf te vertellen: later.
En laat ik meteen zeggen: soms is later nodig. Echt. Niet elke keuze hoeft vandaag. Niet alles hoeft groots, meeslepend en levensveranderend. Je hoeft niet op maandagochtend om 09.00 uur je hele bestaan om te gooien met een visionboard onder je arm en je haar in een perfecte knot.
Maar er zit wel kracht in eerlijk durven kijken.
Waar zeg ik ja tegen, terwijl mijn lijf nee fluistert?
Waar zeg ik nee tegen, terwijl mijn hart eigenlijk ja roept?
Waar cijfer ik mezelf weg, omdat ik denk dat dat hoort bij moeder zijn?
Waar houd ik mezelf klein, omdat het vertrouwd voelt?
Waar wacht ik op toestemming die ik mezelf misschien mag geven?
Dat zijn geen makkelijke vragen. Maar wel belangrijke.
Want moeder zijn vraagt veel. Prachtig veel. Intens veel. Soms ook gewoon fakking veel!
Je draagt niet alleen tassen, broodtrommels en sportspullen. Je draagt ook emoties. Planningen. Zorgen. De sfeer in huis. De onzichtbare lijstjes. De “hebben we nog cadeautjes voor dat kinderfeestje?”-vragen. De “wie heeft wanneer gym?”-kennis. De mentale post-its die nergens hangen, behalve in jouw hoofd.
En juist daarom is het zo belangrijk om af en toe stil te staan bij jezelf.
Niet pas als je omvalt.
Niet pas als je lontje zo kort is dat zelfs jij ervan schrikt.
Niet pas als je lijf aan alle kanten signalen geeft.
Maar eerder. Zachter. Kleiner.
Kiezen hoeft namelijk niet altijd groots te zijn.
Het kan ook zijn:
Een grens aangeven.
Hulp vragen.
Niet meteen ja zeggen.
Tien minuten wandelen zonder doel.
Je telefoon even wegleggen.
Een afspraak met jezelf net zo serieus nemen als een afspraak met een ander.
Toegeven dat je moe bent.
Iets doen waar je ogen van gaan glimmen.
Of eindelijk hardop zeggen: “Dit werkt zo niet meer voor mij.”
Dat is geen egoïsme.
Dat is zelfzorg.
En ja, dat woord klinkt soms alsof je meteen in bad moet met rozenblaadjes en tingeltangelmuziek, maar zelfzorg is vaak veel simpeler.
Zelfzorg is soms zeggen: “Ik kan dit er nu niet bij hebben.”
Zelfzorg is soms diep ademhalen voordat je reageert.
Zelfzorg is soms een simpele pasta op tafel zetten en daar vrede mee hebben.
Zelfzorg is soms stoppen met jezelf overal verantwoordelijk voor maken.
Edith Eva Eger schrijft over vrijheid. Over innerlijke vrijheid. Over het besef dat we niet altijd kunnen kiezen wat ons overkomt, maar vaak wel iets kunnen kiezen in hoe we ermee omgaan.
Dat vind ik als moeder een krachtige gedachte.
Want je kunt niet altijd kiezen of je kind een driftbui krijgt in de supermarkt.
Je kunt niet altijd kiezen of je puber met drie woorden antwoord geeft op jouw liefdevol voorbereide moederlijke check-in.
Je kunt niet altijd kiezen of het leven loopt zoals je had bedacht.
Maar soms kun je wel kiezen hoe je naar jezelf kijkt in dat alles.
Met zachtheid in plaats van oordeel.
Met humor in plaats van perfectie.
Met eerlijkheid in plaats van doorgaan alsof alles prima gaat.
Voor mij zit daar de kracht.
Niet in alles goed doen.
Niet in altijd rustig blijven.
Niet in de perfecte moeder zijn.
Maar in opnieuw mogen kiezen.
Vandaag. Morgen. Over vijf minuten opnieuw, nadat je net uit je slof bent geschoten omdat iemand voor de derde keer zijn sokken naast de wasmand heeft gelegd. Ook dan mag je opnieuw kiezen.
Voor zachtheid.
Voor duidelijkheid.
Voor rust.
Voor jezelf.
Voor verbinding.
Misschien begint vrijheid niet met een grote stap.
Misschien begint vrijheid met een eerlijk moment.
Een ademhaling.
Een hand op je hart.
Een zachte vraag aan jezelf:
Waar kies ik vandaag voor?
Niet voor later.
Niet voor als alles rustig is.
Niet voor als je hoofd leeg is en de wasmand ook.
Maar vandaag.
Al is het maar één kleine keuze die jou weer een beetje dichter bij jezelf brengt.
Voel je dat het tijd is om weer wat dichter bij jezelf te komen?
Om niet alleen maar te zorgen, regelen en doorgaan, maar ook stil te staan bij wat jij nodig hebt?
Bij Tante Tof kijk ik graag met je mee. Zacht, praktisch en zonder oordeel. Of het nu gaat om moederschap, hooggevoeligheid, grenzen aangeven, overprikkeling of het gevoel dat je jezelf een beetje kwijt bent geraakt.
Je hoeft het niet alleen te doen.
Soms begint een nieuwe keuze met één berichtje.
Zet gerust de eerste stap.
Je hoeft nog niet precies te weten wat je nodig hebt. Samen kijken we wat past.
Liefs Anouk
TANTE TOF
#moeders #dekeuze #boekinspiratie #boekentip #grenzen #bewustouderschap #innerlijkkind #verbinding #metliefdeopvoeden #kindercoachleusden #kindercoaching #tantetof #kindertherapeut #holistischkindertherapeut #tieners #creatievetherapie
Reactie plaatsen
Reacties