Je kind zit niet lekker in zijn vel. De sfeer in huis is gespannen. Er hoeft maar iets kleins te gebeuren en alles staat weer op scherp. Een verkeerde toon. Een blik. Een opmerking. Een kind dat niet luistert, wegloopt, ontploft of juist helemaal dichtklapt.
En ineens ben jij het ook kwijt.
Je wilde rustig blijven. Echt. Je had je nog zo voorgenomen: vandaag ga ik niet schreeuwen. Vandaag blijf ik zacht. Vandaag reageer ik anders.Maar voor je het weet, hoor je jezelf uitvallen. Harder dan je wilde. Scherper dan je bedoelde. En meteen daarna komt dat zware gevoel.
Daar ga ik weer.
De schuld. De schaamte. De knoop in je maag.Waarom lukte het nou weer niet?
Waarom raak ik zo getriggerd?
Waarom kan ik niet gewoon rustig blijven?
Wat doet dit met mijn kind?
En terwijl je kind misschien alweer verder is, blijf jij hangen. Je spoelt de situatie terug. Nog een keer. En nog een keer. Je zoekt waar het misging. Wat jij had moeten zeggen. Wat je anders had moeten doen.
Je hoofd draait overuren. Je lijf voelt zwaar. Je hart doet zeer.
Want je wilt het zo graag goed doen. Maar op dit moment weet je gewoon niet meer hoe.
En lieve mama, precies dáár wil ik even naast je komen zitten.
Niet om te zeggen dat je het verkeerd doet. Niet om met een opgeheven vingertje te vertellen hoe het dan wel moet. Daar heb je waarschijnlijk al genoeg van in je eigen hoofd. Maar om samen te kijken naar wat er eigenlijk gebeurt.Want vaak gaat het niet alleen over dat ene moment. Niet alleen over dat kind dat niet luistert, die driftbui, die grote mond, dat terugtrekken of dat ontploffen aan tafel. Vaak zit daar iets onder. Bij je kind, maar ook bij jou.
Oude patronen. Vermoeidheid. Overprikkeling. Angst om tekort te schieten. Het gevoel dat jij alles moet dragen. Of dat bekende stemmetje dat fluistert: zie je wel, ik doe het niet goed genoeg.
Ik weet hoe dat voelt. Dat zoeken. Dat twijfelen. Dat wakker liggen. Dat eindeloos analyseren. Dat verlangen om het anders te doen, maar toch steeds weer in hetzelfde rondje terechtkomen.
En daarom help ik bij Tante Tof niet alleen kinderen, maar juist ook mama’s.
Want als jij steeds leegloopt, kun je niet blijven geven. Als jij alleen maar probeert het gedrag van je kind te fixen, maar niet kijkt naar wat het in jou raakt, blijf je vaak aan de oppervlakte dweilen terwijl de kraan nog openstaat. En ja, soms is dat precies hoe moederschap voelt: dweilen, zoeken, liefhebben, opnieuw beginnen en ondertussen hopen dat niemand ziet hoe moe je eigenlijk bent.
Maar het mag anders.
Niet perfect. Niet ineens zen. Niet met een moeder die nooit meer uit haar slof schiet, altijd ademhaalt voor ze reageert en dagelijks dankbaar door het leven zweeft. Laten we realistisch blijven.
Anders begint kleiner.
Met begrijpen wat er onder het gedrag van je kind zit.
Met zien welke patronen zich steeds herhalen.
Met voelen waar jij geraakt wordt.
Met leren reageren vanuit rust in plaats van uit overleving.
Met ruimte voor jouw verhaal, jouw vermoeidheid, jouw oude stukken en jouw verlangen om het anders te doen.
Soms heeft je kind begeleiding nodig. En soms heb jij óók iemand nodig die met je meekijkt. Niet omdat je faalt, maar omdat je mens bent. Een moeder. Een vrouw. Iemand die haar best doet, maar het niet allemaal alleen hoeft te dragen.
Dus als jij voelt: ik wil dit patroon doorbreken, maar ik weet niet waar ik moet beginnen, dan ben je welkom.
Voor jezelf.
Voor je kind.
Voor jullie samen.
Je hoeft niet te wachten tot je helemaal op bent.
Soms begint verandering met één eerlijk berichtje.
Reactie plaatsen
Reacties