KOPTELEFOON OP IS STOPLICHT OP ROOD

Over overprikkeling, afzuigkappen en jezelf serieus nemen

Toen mijn kinderen nog iets jonger waren, merkte ik iets op. Niet alleen zij waren tegen etenstijd leeg, moe en klaar met de dag. Mijn batterij was rond dat tijdstip ook behoorlijk aan het knipperen. En dan moest er dus nog gekookt worden.

Eten koken betekende bij ons dan ook regelmatig: schermtijd. Niet omdat ik nou zo’n groot voorstander ben van eindeloos achter een scherm zitten, maar pure zelfbescherming. Want eten koken met jengelende kinderen om je heen? Nee dank u. Daar is niemand gezelliger van geworden. Ik niet. Zij niet. De broccoli ook niet.

Normaal geniet ik van koken. Echt. Ik vind het fijn om te snijden, te roeren, te proeven en te kijken wat ik nog kan maken van de restjes in de koelkast. Een beetje creatief rommelen met wat er nog ligt, zodat er iets gezonds en voedzaams op tafel komt. Voor de meest kritische mensen op aarde, natuurlijk. 

Maar er was één ding waar ik compleet op leegliep.

De afzuigkap.

Dat geluid. Dat gebrom. Die constante herrie boven mijn hoofd.

Ik kon mezelf niet meer horen denken. Sterker nog: ik voelde dat geluid in mijn hele lijf. Alsof iemand ergens binnenin mij een brommer had aangezet. Op sommige momenten werd ik er zelfs misselijk van. En als dat ding dan eindelijk uitging, slaakte ik een zucht van opluchting alsof ik net een halve marathon had gelopen met een pan pasta in mijn hand.

Toen ik meer ging leren over mijn eigen overprikkeling, begon ik steeds beter te begrijpen wat er gebeurde. Niet alles was “drukte”. Niet alles was “ik ben gewoon moe”. Soms was er een heel duidelijke trigger.

Bij mij zit een van de grootste triggers op geluid.

Een winkel waar de muziek zo hard staat dat je denkt dat je per ongeluk een discotheek bent binnengelopen. En dan sta je daar in dat paskamerlicht, waarin niemand ooit zijn beste zelf is, terwijl de bas door je ribbenkast dreunt. Je voelt je direct een boomer, je ziet eruit als een boomer en je verlaat de winkel als een uitgeknepen vaatdoek.

Herkenbaar? Of ben ik nu de enige die van sommige winkels spontaan wil emigreren naar een hutje op de hei?

In ieder geval: halleluja voor de noise cancelling koptelefoon.

Serieus. Het grootste en by far beste cadeau dat ik mezelf ooit heb gegeven. Als ik met mijn laatste beetje batterij het eten ging klaarmaken, zette ik mijn koptelefoon op. Niet om ongezellig te doen. Niet om mijn gezin te negeren. Maar om mezelf te beschermen tegen dat constante gebrom, zodat ik daarna nog genoeg energie overhield voor het hele bed-en-bad-programma.

Want dat vergeten we vaak. Zeker als moeder.

We denken dat we gewoon moeten doorgaan. Dat we niet moeten zeuren. Dat een afzuigkap “gewoon geluid” is. Dat je je niet zo moet aanstellen. Maar als jouw systeem al de hele dag prikkels heeft verwerkt, kan juist zo’n geluid de druppel zijn.

Nog dagelijks gebruik ik mijn koptelefoon. Tijdens het koken. voor een fijne podcast. Voor meditatie. Om me even af te sluiten van pubergeluiden. Of van een man die gezellig blijft praten precies op het moment dat jij eindelijk inspiratie voelt om een blog te schrijven. Lief bedoeld hoor. Maar soms is mijn hoofd gewoon even gesloten wegens overbevolking.

En inmiddels weten ze hier thuis ook: koptelefoon op is stoplicht op rood. Net als bij de juf in de klas. NIET STOREN!

Niet omdat ik boos ben.
Niet omdat niemand iets mag vragen.
Maar omdat ik even minder binnen wil laten.

Dat is precies waarom het zo belangrijk is om je eigen triggers te leren kennen. Waar raak jij overprikkeld van? Is het geluid? Licht? Rommel? Te veel vragen achter elkaar? Haast? Geuren? Een huis vol stemmen? Een kind dat steeds “mama” zegt op een frequentie die rechtstreeks je zenuwstelsel binnenwandelt?

Als je weet waar je op leegloopt, kun je eerder ingrijpen.

Voorkomen is namelijk zoveel fijner dan genezen. Als je pas merkt dat je overprikkeld bent wanneer je ontploft, huilend in de keuken staat of ineens iedereen stom vindt, ben je eigenlijk al te laat. Dan is je systeem al over de rand.

Maar als je leert voelen: hé, dit geluid trekt mij leeg. Of: ik kan nu even geen extra vragen aan. Of: ik moet tien minuten ontprikkelen voordat ik weer gezellig kan zijn, dan ontstaat er ruimte.

Voor zachtheid.
Voor duidelijkheid.
Voor jezelf.
Voor je gezin.

En nee, een koptelefoon lost natuurlijk niet je hele leven op. Was het maar zo. Dan had ik inmiddels een hele coachingmethode ontwikkeld met alleen maar koptelefoons in verschillende kleuren!

Maar het kan wel een hulpmiddel zijn. Een kleine aanpassing met groot effect. En soms is dat precies wat je nodig hebt.

Niet harder je best doen.
Niet jezelf nog meer pushen.
Maar beter leren herkennen wat jij nodig hebt om overeind te blijven.

Want als jij beter begrijpt waar jouw overprikkeling begint, kun je daar met meer mildheid en praktische oplossingen mee omgaan. En geloof me: dat heeft niet alleen effect op jou, maar op de hele sfeer in huis.

Dus mijn vraag aan jou: Weet jij waar jouw overprikkeling door aangaat? En misschien nog belangrijker: neem je die signalen serieus?

Bij Tante Tof help ik kinderen én moeders om beter te begrijpen wat er achter spanning, gedrag en overprikkeling zit. Zacht, praktisch en zonder oordeel en tot de kern. Want je hoeft niet pas in te grijpen als je systeem op standje kortsluiting staat.

Soms begint meer rust gewoon met één eerlijke vraag:

Wat trekt mij leeg?

Liefs Anouk
TANTE TOF